Złota zasada – co to jest, definicja i pojęcie

Zasadą jest optymalny stan ustalony, którego stopa oszczędności maksymalizuje konsumpcję na mieszkańca.

Termin ten jest ogólnie przypisywany Edmundowi Phelpsowi, ponieważ jego wyrażenie „rób innym to, co chciałbyś, aby zrobili tobie”.

To wyrażenie jest używane w międzypokoleniowym kontekście ekonomicznym, aby osiągnąć optymalny stan równowagi. W tym sensie wszystkie pokolenia skorzystałyby na maksymalizacji dobrobytu/konsumpcji.

Złota zasada oszczędzania

Zasadą jest znalezienie takiego poziomu kapitału na pracownika, który maksymalizuje konsumpcję per capita. Poziom ten można osiągnąć, znajdując stopę oszczędności według złotej zasady.

Podobnie złote oszczędności muszą również pokryć amortyzację kapitału. Znalezienie tego wskaźnika osiąga stacjonarny stan gospodarki, w którym poziom oszczędności i konsumpcji jest maksymalizowany międzypokoleniowo.

Decydujący jest wybór stopy oszczędności. Jeśli stopa oszczędności jest niższa niż stopa oszczędności według Złotej Zasady, oszczędzasz bardzo niewiele. Podobnie, jeśli stopa oszczędności jest wyższa, to oszczędza się zbyt dużo. Jednocześnie niska stopa oszczędności implikuje wyższy poziom oszczędności bieżących, podczas gdy konsumpcja długookresowa spada. Jest to więc wymiana konsumpcji bieżącej na konsumpcję przyszłą.

Aby matematycznie określić złotą regułę, stosuje się model Solowa i łabędzia. Punktem wyjścia jest równanie dynamicznej akumulacji kapitału per capita:

k_t= powiedz^ɑ- (n + δ) k (1)

Gdzie:

• k: kapitał na mieszkańca.
• s: stopa oszczędności.
• DO: wiedza, umiejętności.
• Tak: produkcja / dochód na mieszkańca.
• : waga kapitału w funkcji produkcji.
• n: wskaźnik wzrostu populacji.
• : stopa amortyzacji kapitału.

Następnie wykonując pewne operacje algebraiczne i częściowo wyprowadzając konsumpcję ze względu na kapitał, należy:

Ak^ɑ-1= (n + δ) (2)

k_złoto= (ɑA / n + δ)^(1/1-ɑ) (3)

(2) to równość pozwalająca na znalezienie optymalnego poziomu k. Tymczasem (3) ma tę szczególną cechę, że jest podobny do stanu ustalonego:

k_złoto= (sA / n + δ)^(1/1-ɑ) (4)

Mając zatem (3) i (4) w sytuacji maksymalizacji konsumpcji złotą zasadę, prawdą jest, że:

s_złoto=

Graficzne rozwiązanie modelu jest następujące:

Każda sytuacja inna niż złota zasada reprezentuje dynamiczną nieefektywność. Oznacza to, że nie osiągnięto maksymalizacji dobrobytu.

Złota zasada inwestycji publicznych

Termin ten służy również do określenia kierunku polityki fiskalnej. Aby osiągnąć poziom złotej zasady, bieżące wydatki muszą być finansowane wyłącznie z podatków i innych dochodów. W tym sensie rząd musi osiągnąć zerowy deficyt fiskalny lub, w przeciwnym razie, nadwyżkę fiskalną. Z drugiej strony zadłużenie tolerowane jest jedynie w celu realizacji inwestycji publicznych. To z wyjątkiem tego, że nie powinno wypierać prywatnych inwestycji.

W konsekwencji wymaga to istnienia zrównoważonego budżetu fiskalnego. W pewnym sensie cykle biznesowe zostaną wygładzone dzięki automatycznym stabilizatorom. Innymi słowy, każda polityka fiskalna, która narusza złotą zasadę, powinna być ograniczona do minimum.